Według informacji Funduszu Narodów Zjednoczonych Pomocy Dzieciom (UNICEF) groźne komplikacje zdarzają się u przeszło 60 milionów ciężarnych rocznie; blisko u jednej trzeciej z nich następstwem są trwałe zmiany chorobowe lub ciągle powracające infekcje. Ciąża naprawdę może się odbić niekorzystnie na zdrowiu, a nawet być groźna dla życia. Troska o dobro kobiety wymaga starannego planowania — między jedną a drugą ciążą matka powinna mieć dość czasu, by zdążyć odpocząć i odzyskać siły po poprzednim porodzie. Ważnym czynnikiem jest prawidłowe odżywianie się. Organizm potrzebuje co najmniej czterech miesięcy przed planowanym poczęciem na oczyszczenie się z różnych szkodliwych substancji i uzupełnienie niedoborów składników odżywczych. Na przykład zwiększone spożycie kwasu foliowego przez przyszłą matkę znacznie zmniejsza ryzyko wystąpienia u dziecka rozszczepu kręgosłupa w następstwie defektu zamykania się cewy nerwowej. Innym ważnym składnikiem pokarmowym jest żelazo. Jeśli w organizmie brakuje żelaza, może dojść do niedokrwistości. Weźmy też pod uwagę wiek.

U bardzo młodych ciężarnych, jak również u kobiet w dość zaawansowanym wieku stwierdza się większą skłonność do stanu przedrzucawkowego — zaburzenia występującego po 20 tygodniu ciąży, które objawia się nadciśnieniem tętniczym, obrzękiem oraz białkomoczem. Zwiększa ono ryzyko zgonu zarówno matki, jak i dziecka.

Zdaniem niektórych lekarzy szczególne znaczenie ma pierwszych 12 godzin po porodzie. W tym czasie najważniejszy nie jest sen ani pokarm, matka i dziecko najbardziej pragną i potrzebują okazać sobie czułość, przytulić się, patrzeć na siebie i słuchać swego głosu. Rodzice w naturalnym odruchu biorą dziecko na ręce, obejmują je i głaszczą. Ono z kolei czuje się w ich ramionach bezpiecznie i reaguje na okazaną troskę. Rodzi się więź tak silna, że dla dobra niemowlęcia rodzice są zawsze gotowi na najrozmaitsze wyrzeczenia. Natomiast niemowlę pozbawione takiej serdecznej więzi z rodzicami może dosłownie marnieć w oczach i umrzeć. Część lekarzy uważa więc, że zaraz po porodzie matka powinna co najmniej przez 30 do 60 minut mieć dziecko przy sobie. Niestety, w niektórych szpitalach taki pierwszy kontakt jest utrudniony lub wręcz niemożliwy. Noworodki często zabiera się od matek ze względu na niebezpieczeństwo infekcji.

Jak jednak wynika z pewnych badań, u noworodków przebywających z matkami liczba śmiertelnych zakażeń w gruncie rzeczy może się zmniejszyć. Dlatego coraz więcej szpitali pozwala kobietom na dłuższy kontakt z maleństwami.

Wiele rodzin potrzebuje dwóch pensji, żeby związać koniec z końcem. Ale matki zazwyczaj biorą kilkutygodniowy lub kilkumiesięczny urlop macierzyński. A kto powinien się opiekować dzieckiem później? Oczywiście nie obowiązują tu żadne sztywne reguły. Warto jednak pamiętać, że w tym istotnym okresie życia dziecko bardzo łatwo jest skrzywdzić. Rodzice muszą razem głęboko przemyśleć tę sprawę. Przed podjęciem decyzji powinni starannie rozpatrzyć różne możliwości. Coraz więcej przemawia za tym, że powierzanie naszych dzieci nawet najlepszym placówkom wychowawczym nie zastąpi im czasu spędzanego z matką i ojcem. Zdając sobie sprawę z ważnych potrzeb swojego dziecka, niejedna matka nie chce, by o jego rozwój emocjonalny troszczyli się obcy ludzie, i postanawia zrezygnować z pracy.

Sporo rodziców, których okoliczności zmuszają do korzystania z usług jakiejś placówki, usilnie stara się w chwilach spędzanych wspólnie z dzieckiem poświęcić mu jak najwięcej uwagi i okazać jak najwięcej czułości.

Ryzyko śmierci zarodka jest najwyższe w ciągu dwóch tygodni od poczęcia (zapłodnienia), czyli w czasie, kiedy większość kobiet nie zdaje sobie sprawy ze swojego stanu. Według innego źródła przeszło „80 procent poronień następuje w ciągu pierwszych 12 tygodni ciąży”, z czego co najmniej połowa spowodowana jest defektami w strukturze chromosomów płodu. Takie zmiany nie są rezultatem podobnych mutacji chromosomów matki ani ojca. Poza tym do poronień mogą się przyczyniać problemy zdrowotne kobiety. Autorytety w dziedzinie medycyny zaliczają do nich: zaburzenia funkcji układu hormonalnego lub odpornościowego, infekcje oraz zmiany w budowie macicy albo szyjki macicy. Innym czynnikiem ryzyka bywa cukrzyca i nadciśnienie. Zdaniem specjalistów poronienia zazwyczaj nie są następstwem ćwiczeń fizycznych, podnoszenia ciężkich przedmiotów ani współżycia płciowego. Jest też mało prawdopodobne, by spowodowały je lekkie uderzenie, upadek bądź nagłe przestraszenie.

W pewnej książce napisano: „Uraz ciała na ogół nie stanowi niebezpieczeństwa dla płodu, jeśli nie jest na tyle ciężki, by zagrozić twojemu życiu.